Το DNA των Κούρδων

Μετάφραση από τα Αγγλικά στα Ελληνικά από την ποιήτρια Jandark Petros, 8 Σεπτεμβρίου 2025.

Βασισμένο σε πρωτότυπο άρθρο του ιστορικού, συγγραφέα και ερευνητή Fred Aprim, δημοσιευμένο στις 6 Σεπτεμβρίου 2024.

Το DNA των Κούρδων Οι άνθρωποι που σήμερα είναι γνωστοί ως Κούρδοι αποτελούν ένα μείγμα από πολλές διαφορετικές πολιτισμικές και γλωσσικές φυλές που προήλθαν από την Κεντρική Ασία. Αυτές οι φυλές κινήθηκαν δυτικά και εγκαταστάθηκαν στα όρη Ζάγκρος του δυτικού Ιράν. Δεν είναι γνωστό πότε αυτές οι φυλές απέκτησαν τον όρο «Κούρδος», αλλά γνωρίζουμε ότι ο όρος προέρχεται από το KWRT, μια περσική λέξη που σημαίνει «κατοικούντες σε σκηνές». Ο καθηγητής Ασατριάν, ειδικός στην κουρδική ιστορία, γράφει ότι το εθνικό δόγμα των δημιουργών της κουρδικής ταυτότητας έχει επικεντρωθεί στην ιδέα μιας ενιαίας εικόνας μιας ομοιογενούς εθνοτικής, πολιτισμικής ή γλωσσικής ταυτότητας. Η χιμαιρική ιδέα αυτής της φανταστικής ενότητας έχει γίνει περαιτέρω το θεμέλιο της δημιουργίας της κουρδικής ταυτότητας, οδηγώντας στη δημιουργία φανταστικής εθνοτικής και πολιτισμικής προϊστορίας, στη διαστρέβλωση ιστορικών γεγονότων, στην παραποίηση γλωσσικών δεδομένων κ.ά. ¹

Το DNA των Κούρδων δείχνει τα εξής: 

Το 47% της σύγχρονης κουρδικής καταγωγής προέρχεται από τον πολιτισμό Yaz που προήλθε από το σημερινό Τουρκμενιστάν. Ο πολιτισμός Yaz έχει ομοιόμορφο μείγμα με τον πολιτισμό της Μαργιανής (μη Ινδοευρωπαίοι), της Βακτριανής και της Σογδιανής στο σημερινό Ουζμπεκιστάν. Το άλλο μισό του πολιτισμού Yaz κατάγεται από τους νομάδες της στέπας Αντρονόβα που προήλθαν από το σημερινό Καζακστάν. 

━━━━━━━━━━━━━━━━━

¹ Garnik Asatrian. “Prolegomena to the Study of the Kurds”, Iran and the Caucasus Vol 13, No. 1. Yerevan State University. Brill, 2009, page 10

Το 38% των σύγχρονων Κούρδων κατάγεται από σύγχρονους Ιρανούς αγρότες της σημερινής εποχής, τους οποίους οι Κούρδοι απέκτησαν κατά τη μετανάστευσή τους από το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν. Στο Ιράν, οι Κούρδοι απέκτησαν περισσότερη ιρανική ανάμειξη καθώς συνέχισαν την κίνησή τους προς τα δυτικά, μέχρι να εγκατασταθούν εκεί όπου ζουν σήμερα.

Το 13% της σύγχρονης κουρδικής καταγωγής είναι Λεβαντίνικη (περιοχή της Συρίας). Η παρουσία των Κούρδων στη συριακή περιοχή είναι περίπλοκη. Η πρώτη φάση σχετίζεται με την περίοδο μετά το Ισλάμ, αλλά είναι κάπως παραπλανητική. Τον 7ο αιώνα, όταν το Ισλάμ έφτασε στους Κούρδους στα όρη Ζάγκρος στο δυτικό Ιράν, κάποιοι μουσουλμάνοι Κούρδοι αραβοποιήθηκαν, όπως συνέβη και με πολλές άλλες εθνοτικές ομάδες στη νότια Μεσοποταμία. Αυτοί οι αραβοποιημένοι Κούρδοι εντάχθηκαν στον ισλαμικό στρατό, ο οποίος τελικά προχώρησε δυτικά προς τη Λεβαντίνη και εγκαθίδρυσε εκεί την παρουσία του.

Ωστόσο, η πρόσφατη κουρδική (και όχι ισλαμική) παρουσία στη Συρία προέρχεται από την περίοδο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1925, οι Κούρδοι υπό τον Sheikh Said Piran’s εξεγέρθηκαν εναντίον των Τούρκων στη νοτιοανατολική Τουρκία.* 

Ο τουρκικός στρατός συνέλαβε τον ηγέτη τους, αλλά χιλιάδες Κούρδοι διέφυγαν νότια προς την υπό γαλλική εντολή Συρία, όπου έγιναν δεκτοί από τις γαλλικές αρχές. Εκεί, οι Κούρδοι άρχισαν να παρενοχλούν τον τοπικό πληθυσμό, να κλέβουν γαίες, να τους καταπιέζουν, να απαγάγουν γυναίκες ή απλώς να παντρεύονται με τον μουσουλμανικό πληθυσμό.

Το 2% της σύγχρονης κουρδικής καταγωγής είναι μογγολικής προέλευσης. Όλα αυτά προστέθηκαν στο γενετικό μείγμα με Τούρκους, Τουρκομάνους και άλλες φυλές και ομάδες που αφομοιώθηκαν στη σύγχρονη κουρδική εθνοτική ταυτότητα. ²

Όταν ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄ έδωσε στους Κούρδους την άδεια να εγκατασταθούν στην ανατολική Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετά τη συμμαχία μεταξύ των Σουνιτών Οθωμανών και των Σουνιτών Κούρδων που νίκησαν τους Σιίτες Πέρσες Σαφαβίδες στη Μάχη του Τσάλντιραν το 1514, οι Κούρδοι άρχισαν να επιτίθενται σε πολλούς από τους αυτόχθονες λαούς γύρω από την Ανατολία, εξαναγκάζοντας πολλούς από αυτούς να γίνουν Κούρδοι. Οι Κούρδοι εθνικιστές και ιστορικοί δηλώνουν με αυθάδεια ότι πολλές φυλές, γλωσσικές ομάδες, πολιτιστικές ταυτότητες και ακόμη και εθνοτικές κοινότητες είναι Κούρδοι. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι ο ασσυριακός λαός αποτελούσε την πλειοψηφία στην περιοχή Ούρφα (νοτιοανατολική Τουρκία) ακόμη και στις αρχές του 13ου αιώνα. ³

Ο καθηγητής Asatrian γράφει ότι το πρόβλημα με την κουρδική ιστορία είναι πως πολλές εθνοτικές ομάδες που ζουν ως θύλακες ή κοντά στους Κούρδους θεωρούνται παραδοσιακά μέρος του κουρδικού συνονθύλευματος, όπως:

Οι Ζάζα ή Ντιμιλί, ένας λαός που αριθμεί περίπου 4–5 εκατομμύρια – στην Τουρκία, οι Γκουράν, Αουρομάνοι, Λουρ, Μπαχτιαρί και Λακ, συνολικά περίπου 5–6 εκατομμύρια – στο Ιράν, οι Ασσύριοι (Ασσυρο-Χαλδαίοι), οι Γεζίντι, και ακόμη και οι Αρμένιοι στο Ιράκ και τη Συρία. Εδώ παρατηρούμε ένα περίεργο φαινόμενο: φαίνεται πως σχεδόν όλες οι εθνοτικές ομάδες της περιοχής, εκτός από τους Πέρσες και τα τουρκόφωνα στοιχεία που – κατά θεία βούληση – βρέθηκαν γείτονες των Κούρδων, ενσωματώνονται σιωπηρά στη μάζα του κουρδικού πληθυσμού και, επομένως, θεωρούνται Κούρδοι.

Αν μια τέτοια προσέγγιση μπορεί κάπως να δικαιολογηθεί για τις κουρδικές οργανώσεις που επιδιώκουν πολιτικούς στόχους, τότε για την ακαδημαϊκή έρευνα και τα δυτικά ερευνητικά κέντρα (στις Η.Π.Α., ευρωπαϊκές χώρες, Ρωσία), δεν υπάρχει κανένα έρεισμα για την υιοθέτηση σκόπιμα διογκωμένων στοιχείων. ⁴

Οι Κούρδοι εθνικιστές και ιστορικοί όπως ο Soran Hamarash, ο Fadhil Miran, ο Diayako Xarib, ο Mehrdad Izady και άλλοι είναι αδυσώπητοι στην προσπάθειά τους να ξαναγράψουν μια κουρδική ιστορία που είναι απολύτως αντίθετη με τα ιστορικά γεγονότα.

━━━━━━━━━━━━━━━━━

² https://www.tiktok.com/@dna.uncovered/video/7358232145074244910?_r=1&_t=8qVC0TtGKUy

³ Prof. Dr. Osman Turan, Dogu Anadolu Türk Devletleri Tarihi (The History of the Eastern Anatolian Turkish States), Istanbul 1973, p..232 

⁴ Prof. Garnik Asatrian. “Prolegomena to the Study of the Kurds”, Iran and the Caucasus Vol 13, No. 1. Yerevan State University. Brill, 2009, page 5 

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

━━━━━━━━━━

📌 *Σημείωση της μεταφράστριας Jandark Petros:

Στο 1925, έγινε η επανάσταση του Sheikh Said Piran, που ήταν μια επανάσταση για την αποκατάσταση του Ισλαμικού Χαλιφάτου ενάντια στην ανακοίνωση του Μουσταφά Καμάλ για την κατάργηση του Ισλαμικού Χαλιφάτου, έτσι ο Μουσταφά Κεμάλ συνέτριψε τους Κούρδους. Γι’ αυτό κατηγορούν τον Μουσταφά Κεμάλ ότι σκότωσε Κούρδους στο παρελθόν.Οι Κούρδοι παίξουν το ρόλο του θύματος ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης και των μέσων ενημέρωσης.

Βιογραφία του Συγγραφέα

Frederick A. Aprim, (Fred Aprim), συγγραφέας, ποιητής και ιστορικός, εμπνεύστηκε από μεγάλους Ασσυρίους εθνικιστές όπως ο Δρ. David Perley, ο Naoum Faik, ο Yusif Malek και άλλοι. Ο Frederick A. Aprim Minashe γεννήθηκε στην πόλη Κιρκούκ (η αρχαία ασσυριακή πόλη Αράπχα), στο σημερινό βόρειο Ιράκ (Κατεχόμενη Ασσυρία), στις 12 Ιανουαρίου 1953, από Ασσυρίους γονείς.

Το 1972, ο Fred φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Μοσούλης, στη Σχολή Μηχανικών, και αποφοίτησε με πτυχίο Μηχανολογίας το 1977. Το 1981 μετανάστευσε με τους γονείς και τις αδελφές του στις Η.Π.Α.
Ο Fred άρχισε να γράφει άρθρα για την ασσυριακή ιστορία και για το τι σημαίνει να είναι κάποιος «Χαλδαίος ή Συριανοί» (θρησκευτικές ονομασίες). Δημοσίευσε εκατοντάδες μηνύματα σε διάφορες ιστοσελίδες και φόρουμ, προσπαθώντας να εκπαιδεύσει τους Ασσυρίους συμπατριώτες του. Το βασικό του μήνυμα είναι ότι οι Ασσύριοι του Ιράκ, της Τουρκίας, της Συρίας και του Ιράν είναι εθνοτικά και εθνικά Ασσύριοι, αλλά αναγνωρίζονται μέσω των θρησκευτικών τους ονομασιών, δηλαδή «Χαλδαίοι και Συριανοί». Αυτό οφείλεται κυρίως στη θρησκεία, που έπαιξε και συνεχίζει να παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή τους, καθώς και στην άγνοια που επιβλήθηκε στους Ασσυρίους λόγω εκατοντάδων ετών πολιτιστικής, θρησκευτικής και εθνοτικής καταπίεσης από τα κράτη που σήμερα καταλαμβάνουν τις αυτόχθονες ασσυριακές πατρίδες στη Μέση Ανατολή.

Βιβλία του Fred: Διαθέτει πολλά βιβλία για τους Ασσύριους και τις γενοκτονίες και διώξεις που υπέστησαν.Το βιβλίο του «Assyrians: The Continuous Saga» αποτελεί σημαντικό έργο αναφοράς για τους Ασσύριους και τους ερευνητές, εστιάζοντας στη συνεχή ύπαρξη του ασσυριακού λαού.