Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως - Πολεμήθηκε. Δικαιώθηκε

Η επίγεια ζωή του ανθρώπου είναι μικρή μπροστά στην αιωνιότητα.
Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να δοκιμαστούμε και να πορευτούμε ανάλογα,
είτε προς την αιώνια ζωή είτε προς την αιώνια κόλαση.

Ο Θεός, για να μας δυναμώσει στον αγώνα μας, επιτρέπει να δοκιμαζόμαστε,
ώστε να καλλιεργούμε ταπείνωση, ελεημοσύνη, υπομονή και πίστη.
Ό,τι κι αν υποφέρουμε, να δοξολογούμε με εμπιστοσύνη τον Κύριο.

Βιογραφία

Ο Άγιος Νεκτάριος, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς,
γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης
την 1η Οκτωβρίου 1846, από φτωχούς και ευσεβείς γονείς,
τον Δημοσθένη και τη Μαρία. Ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά της οικογένειας.

Από μικρός έδειξε αγάπη για τον Θεό. Η γιαγιά του τού έμαθε τον 50ό ψαλμό
και ο μικρός Αναστάσιος συνήθιζε να επαναλαμβάνει πολλές φορές
το σημείο που λέει: «Διδάξω ανόμους τας οδούς Σου».
Αγαπούσε την προσευχή και μιλούσε για τον Χριστό στους συνομηλίκους του.

Νεανικά χρόνια

Σε ηλικία 14 ετών, αφού τελείωσε το σχολαρχείο, έφυγε για την Κωνσταντινούπολη
αναζητώντας εργασία και μόρφωση, καθώς δεν υπήρχε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης
στον τόπο του και η οικογένεια δεν είχε οικονομικές δυνατότητες.

Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα. Ο έμπορος καπνών για τον οποίο δούλευε δεν τον πλήρωνε κανονικά,
και ο Αναστάσιος κυκλοφορούσε με τρύπια παπούτσια. Παρ’ όλα αυτά, είχε εμπιστοσύνη στον Θεό.

Μια μέρα έγραψε γράμμα στον Χριστό, λέγοντας:

«Χριστούλη μου, δεν έχω παπούτσια και ρούχα. Στείλε μου, σε παρακαλώ. Ξέρεις πόσο σε αγαπώ. Αναστάσιος.»

Ένας γείτονας διάβασε το γράμμα και του έστειλε χρήματα.
Ο εργοδότης του, βλέποντάς τον με καινούργια ρούχα, τον υποψιάστηκε άδικα ότι έκλεψε και τον χτύπησε.
Ο γείτονας τον λυπήθηκε και τον προσέλαβε κοντά του. Από τότε η ζωή του Αναστασίου άλλαξε.

Είχε πλέον χρόνο για εκκλησιασμό, διάβασμα της Αγίας Γραφής και προσευχή.
Σε ηλικία 20 ετών πήγε στο Λιθί της Χίου, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος
και γνώρισε τον ευεργέτη του, τον Ιωάννη Χωρέμη, πλούσιο τοπικό άρχοντα,
που τον έθεσε υπό την προστασία του.

Η πορεία προς τον Θεό

Ο Άγιος Νεκτάριος αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο.
Σε ηλικία 30 ετών και μετά από τριετή δοκιμασία έλαβε το αγγελικό σχήμα
με το όνομα Λάζαρος (7 Νοεμβρίου 1876)
και στις 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο,
λαμβάνοντας το όνομα Νεκτάριος.

Μετά τον σεισμό του 1881 έφυγε για την Αθήνα, όπου τελείωσε το γυμνάσιο
και στη συνέχεια σπούδασε Θεολογία με υποτροφία.
Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Σωφρόνιος τον εκτίμησε ιδιαίτερα
και το 1889 τον εξέλεξε Επίσκοπο Πενταπόλεως.

Διωγμοί και δικαίωση

Η ταπεινότητά του προκάλεσε φθόνο και καχυποψία.
Κάποιοι τον συκοφάντησαν για δήθεν ηθικές παρεκτροπές και για σχέδιο ανατροπής του Πατριάρχη.
Ο Σωφρόνιος, γηραιός πλέον, πείστηκε και τον απομάκρυνε από τα καθήκοντά του.
Του έκοψαν τον μισθό και σπίλωσαν το όνομά του σε Αθήνα και Κωνσταντινούπολη.

Παρά τα πλήγματα, ο Άγιος δεν αντέδρασε. Με υπομονή και πίστη στον Θεό
υπέμεινε τις δοκιμασίες, μέχρι που το 1891 αποκαλύφθηκε η σκευωρία
και αποκαταστάθηκε η φήμη του.

Η Ριζάρειος Σχολή και η Αίγινα

Το 1894 ανέλαβε διευθυντής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών.
Εργάστηκε με ζήλο, ταπεινότητα και αγάπη, αποτελώντας ζωντανό παράδειγμα
για τους μαθητές του.

Το 1908 αποσύρθηκε στην Αίγινα, όπου ίδρυσε τη Μονή της Αγίας Τριάδος
και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην προσευχή και τη διακονία των ανθρώπων.
Εκεί επιτέλεσε πολλά θαύματα, ανάμεσά τους και τη θεραπεία δαιμονισμένου,
καθώς και την παράκληση που έφερε βροχή ύστερα από τριετή ανομβρία.