Το Θαύμα της Θείας Κοινωνίας μέσα στα Νοσοκομεία

Με ειδοποίησαν να πάω να κοινωνήσω έναν ασθενή.
Όταν πήγα, αντίκρισα ένα αδύνατο και πολύ ταλαιπωρημένο παλικάρι.
Τα χείλη του, η γλώσσα του και γενικώς όλη η στοματική του κοιλότητα ήταν γεμάτα πληγές.

Στενοχωρήθηκα μέσα μου· ήταν νέος άνθρωπος. Δεν ήθελα να τον ρωτήσω από τι πάσχει, για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Κατάλαβα, όμως, ότι πρόκειται για κάτι σοβαρό.
Ρώτησα το βαπτιστικό του όνομα και του είπα να κάνει το σημείο του Σταυρού πριν κοινωνήσει.

Στο σύντομο διάλογο που είχαμε, μου είπε:

— Πατέρα, αν γίνεται να με κοινωνήσετε με κουταλάκι μιας χρήσεως.

Πάγωσα. Του εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται, διότι μεταλαμβάνει τον ίδιο τον Χριστό — το Σώμα Του και το Αίμα Του — και δεν πρόκειται να κολλήσει κάτι.

Κι εκείνος μου απάντησε:

— Εγώ, πάτερ, το λέω για εσάς, γιατί το νόσημά μου είναι σοβαρό και μεταδοτικό.

Τον ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον του. Ήταν ένας ευγενέστατος νέος, αλλά σε πολύ άσχημη κατάσταση.
Του επανέλαβα τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας και του είπα πως εγώ δεν έχω ενδοιασμούς και ότι δεν κινδυνεύω από το νόσημά του.

Τότε εκείνος έκανε τον Σταυρό του και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και με την ίδια Αγία Λαβίδα κατέλυσα κι εγώ ο ίδιος.

Δεν ήταν φυσικά το μόνο περιστατικό. Η πλειοψηφία των ασθενών που κοινωνούν στα νοσοκομεία βρίσκονται περίπου στην ίδια κατάσταση: άνθρωποι ετοιμοθάνατοι, με πληθώρα μικροβίων, ασθενείς μέσα στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας με βαριά νοσήματα.

Πολλές φορές αντικρίζω μια στοματική κοιλότητα τόσο παραμορφωμένη και βρώμικη, που μόνο δυσωδία αναδύεται.
Για να κοινωνήσω ή να εξομολογήσω τον ασθενή, πρέπει να πλησιάσω πολύ κοντά στο πρόσωπό του. Τα χνώτα του, τα σάλια του, ο βήχας του μπορούν ανά πάσα στιγμή να μου μεταδώσουν κάτι.

Η καθημερινότητα του νοσοκομειακού ιερέα είναι ανάμεσα σε αίματα, ούρα, εμετό, μικρόβια και αυτοάνοσα νοσήματα.
Το ράσο μου μπορεί να ματωθεί, αλλά ο ασθενής θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Αυτό είναι το καθήκον μου — η διακονία μου.

Δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή είναι η ζωή μου, ως νοσοκομειακός ιερέας.

Σε άλλη περίπτωση, με ειδοποίησαν συγγενείς ότι ο άνθρωπός τους, σε ΜΕΘ, ήταν στο τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί είπαν πως από ώρα σε ώρα θα φύγει.
Πήγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Ένας γιατρός με πλησίασε και μου ψιθύρισε:

— Πάτερ, έχει AIDS.

Έκανα τον Σταυρό μου, είπα τις ευχές και τον κοινώνησα.
Του μετέδωσα το Φάρμακο της Αθανασίας, τον Αρχηγό της Ζωής.

«Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού… εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον.»

Πόσοι ασθενείς δεν επανήλθαν στη ζωή από σίγουρο θάνατο μετά τη Θεία Κοινωνία;
Πόσοι δεν θεραπεύτηκαν από ανίατες ασθένειες;
Τα μαρτυρούν οι ίδιοι οι γιατροί που είναι παρόντες.

Η Εντατική είναι το δεύτερο σπίτι μου εδώ και δέκα χρόνια.
Πολλές φορές σταυρώνω με το Άγιο Ποτήριο όσους δεν μπορούν να κοινωνήσουν, κι όμως — ω του θαύματος — βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια την υγεία τους να βελτιώνεται.

Εμείς οι νοσοκομειακοί ιερείς ζούμε το θαύμα καθημερινά.
Μακάρι να βρω τον χρόνο να καταγράψω, με τη βοήθεια των γιατρών, όλα αυτά τα περιστατικά που έχουμε βιώσει στα δωμάτια του Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος».

Δεν σας λέγω θεωρίες. Περιγράφω εμπειρίες — εμπειρίες που δυναμώνουν πρώτα εμάς που τις ζούμε.

Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας

Αδελφοί μου, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός —
ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών.

Είναι η μετοχή στο Θεανθρώπινο αναστημένο Σώμα, η πηγή της Ζωής,
το μυστικό της αγάπης, η θεραπεία της φύσεως,
το φάρμακο της καταθλίψεως, η επούλωση των ψυχικών τραυμάτων,
η συμφιλίωση με τον θάνατο, η συνάντηση με τον συνάνθρωπο,
η ανακάλυψη του εαυτού μας.

Όλα αυτά και πολλά ακόμη είναι η Θεία Ευχαριστία.
Και σε καμία περίπτωση δεν είναι αιτία μετάδοσης οποιασδήποτε ασθένειας.

Αρχιμανδρίτης Συμεών Αναστασιάδης
Νοσοκομειακός ιερέας
Κείμενο επιμέλεια: Ολυμπία Τάντση