Γεώργιος Καραϊσκάκης – Ο Εθνικός Ήρωας των Ελλήνων

«Εγώ πεθαίνω, όμως εσείς να είστε μονοιασμένοι και να βαστήξετε την Πατρίδα»

Γεώργιος Καραϊσκάκης – Ο Εθνικός Ήρωας των Ελλήνων

Σαν σήμερα, 23/4/1827 πεθαίνει, ανήμερα της Εορτής του, ένεκα τραυματισμού του την προηγούμενη ημέρα στην μάχη του Φαλήρου, ο Παμμέγιστος Ήρωας των Ελλήνων, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης!

«Άναψε ο πόλεμος πολύ· Τότε σε ολίγον μαθαίνω ότι εβαρέθη ο Καραϊσκάκης. Πάνω εκεί μαζευόμαστε, τηράμεν ήτανε βαρεμένος εις τ’ ασκέλι παραπάνω εις τα φτενά. Μαζοχτήκαμε όλοι εκεί»

Μας είπε με χωρατά

Ο Κασομούλης αφού μας βεβαιώσει, με τον πιό κατηγορηματικό τρόπο, πως ο Καραϊσκάκης είπε στον Χατζηπέτρο και τον Γαρδικιώτη πως δολοφονήθηκε, γράφει:

«… ήτον ιππεύς, η θέσις τού πολέμου ήτον επίπεδος, χωρίς το παραμικρόν ύψωμα χώματος˙ την πληγήν την έλαβεν ιππεύς και διευθύνετο από πάνω προς το κάτω. Ώστε η φύσις της ήτον τοιαύτη, οπού ο κτυπήσας αυτόν άφευκτο ήτον εις υψηλότερον μέρος».

Αφού ανεβήκαν τον ανήφορο, τον συμβουλεύουν να πάει στα καράβια για πιότερη φροντίδα κι ησυχία.
Προτού μπει στη βάρκα, στέκεται ν’αποχαιρετίσει τους συναγωνιστές του, που τόσα πέρασε μαζί τους, λύπες, κακοπάθειες, Νίκες και Δόξες.
Η φωνή του βγαίνει αδύναμη και δάκρυα κυλούν στο σκελετωμένο πρόσωπό του.

«Αδέρφια μου. Πάω να με κοιτάξουν οι γιατροί. Ίσως και να μή ζησω. Θα πεθάνω όμως ευχαριστημένος γιατί έκαμα το χρέος μου στην Πατρίδα.
Ένα σας γυρεύω. Μήν κιοτήσετε αν πεθάνω, μά να φανείτε πιό Παλληκάρια από ποτές».

Στη γολέτα “Σπαρτιάτης” οι γιατροί βλέπουν την πληγή του και καταλαβαίνουν πως δεν έχει γιατρειά.
Ο Τσωρτς κι ο Κόχραν τρέχουν να τον ειδούν. Έπειτα φτάνουν στο καράβι ο Γαρδικιώτης Γρίβας κι ο Χριστόδουλος Χατζηπέτρος από μέρος όλων για το ύστατο Χαίρε, καθώς και οι δύο μπιστικοί του, Μήτρος Σκυλοδημάκης και Μήτρος Αγραφιώτης. Αφού τον χαιρετάνε με κλάματα κάθονται κι αυτοί ολόγυρα.

Μετά από πολύωρο χαροπάλεμα, στις 4 το πρωί 23 τ’ Απρίλη 1827, ανήμερα τ’ ‘Αη Γιωργιού, ο Γιώργης Καραϊσκάκης, το Μέγα Τέκνο της Ελλάδος ξεψυχάει επάνω στα Ιερά Ύδατα της Σαλαμίνας.
Στον Πόρο, γίνεται επίσημο μνημόσυνο για τον θάνατό του. Οι Καπεταναίοι κουβαλάνε στις πλάτες τους ένα άδειο νεκροσέντουκο τυλιγμένο με μαύρο πανί και πάνω του ένα Στεφάνι από δάφνη.

Σαν φτάνει το θλιβερό μαντάτο στ’ αυτιά του Κολοκοτρώνη, ο Γέρος ξεσπάει σε λυγμούς και μοιρολογάει για ώρες τον Ήρωα.

«Ωρέ Έλληνες! βάζει φωνή βγαίνοντας απ’την εκκλησιά ο Κολοκοτρώνης, ντουφεκάτε τρείς στη Μνήμη του Καραϊσκάκη!».

Οι Αγωνιστές αδειάζουνε τα καριοφίλια τους στον αέρα και δάκρυα τρέχουν απ’ τα μάτια τους. Υπάρχουν μέχρι και σήμερα ανεπιβεβαιωτες υποψίες ότι το βόλι που τον πέτυχε ήταν από “Ελληνικά χέρια” (οργανωμένο από τον Μαυροκορδάτο).

Αιωνία σου η μνήμη, Αρχιστράτηγε!