Προσφορά σε αστέγους στον Πειραιά

Άλλη μία δραστηριότητα της ομάδος έλαβε χώρα σήμερα στον Πειραιά. Δραστηριότητα με προσφορά η οποία γέμισε τις καρδιές μας με χαρά αλλά και πόνο. Χαρά γιατί δώσαμε. Πόνο γιατί λάβαμε τον πόνο των ανθρώπων. Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε  αστέγους δεν ξέρουμε τι θα αντικρύσουν τα μάτια μας, τι θα ακούσουν τ’ αυτιά μας και τι θα νοιώσει η καρδιά μας. Κάθε φορά είναι και μία νέα εμπειρία. Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις τις εικόνες. Θα έλεγα ότι είναι μάλλον αδύνατον. Όταν σου λέει ο κύριος Θανάσης ότι:

“Το παιδί μου σκοτώθηκε 19 χρονών και για σαράντα μέρες κοιμόμουν στον τάφο του. Μετά άρχισα να πίνω και τινάχθηκαν όλα στον αέρα”

Το μόνο το οποίο μπορείς να κάνεις είναι να χαμηλώσεις το βλέμμα και να σφίξεις τα δόντια σου. Χάνεις τα λόγια σου. Όταν βλέπεις την γιαγιά Ελένη 80 χρονών (ναι υπάρχουν και τέτοιοι άστεγοι) την στιγμή που της δίνεις μία εικονίτσα να την παίρνει, να την φυλάει και να σ’ ευλογεί σου έρχονται δάκρυα. Όταν σου λέει ο εξαρτημένος Πέτρος 42 χρονών ότι έχει κάνει δύο χρόνια φυλακή για κλοπές και βρίσκεται πέντε χρόνια στον δρόμο, αρχικά σου περνούν διάφοροι αρνητικοί λογισμοί. Μιλώντας όμως μαζί του, παρατηρώντας τον και ακούγοντας προσεκτικά όσα σου λέει, στην συνέχεια  σκέφτεσαι ότι μάλλον ο Θεός του έχει ετοιμάσει λαμπρή κατοικία.

Και πόσα άλλα…

Κοιτάξτε, όσα θεολογικά βιβλία και αν διαβάσει κάποιος, όσους τόμους Πατρολογίας και δεν ξέρω τι άλλο, την Θεολογία που διδάσκεται από αυτούς τους ανθρώπους δεν την διδάσκεται *πουθενά*. Την έχω ονομάσει “Θεολογία του δρόμου”. Αυτή και η “Θεολογία των νοσοκομείων” είναι οι ανώτερες Θεολογίες και ας μην δίνουν πτυχία σε όσους τις φοιτούν…

Σήμερα είδαμε πολλούς αστέγους και δώσαμε πάρα πολλά πράγματα. Γεμίσαμε ένα station wagon με τρόφιμα, νερά, χυμούς, κουβέρτες, κάλτσες, μπουφάν και είδη υγιεινής και τα μοιράσαμε ΟΛΑ! Το μόνο που περίσσεψε ήταν λίγες κάλτσες. Κάποια στιγμή θα ξαναπάμε διότι είδαμε ότι χρειαζόντουσαν και πράγματα τα οποία δεν είχαμε μαζί μας.

Έχουμε μάθει να μην εξετάζουμε τους λόγους για τους οποίους αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στον δρόμο. Μπορεί να έχουν κάνει μοιραία λάθη στην ζωή τους, δεν το γνωρίζουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι Άγιοί μας ελεούσαν τους πάντες χωρίς να ρωτούν τι και πως. Ακόμη και ο Χριστός μας, δεν ρωτούσε αλλά ελεούσε. 

Δουλειά μας λοιπόν είναι να βοηθάμε και όχι να ρωτάμε. Αν ο άστεγος από μόνος του μας ανοιχτεί τότε ναι, θα κάτσουμε να τον ακούσουμε με προσοχή και θα πονέσουμε μαζί του. Δηλαδή θα τον συμπονέσουμε.
Έχουμε διαπιστώσει ότι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν μία περίεργη αρχοντιά, μία αξιοπρέπεια που πολλοί από εμάς την στερούμαστε.

Η ομάδα μας σήμερα, για άλλη μια φορά, έκανε πράξη αυτό που πιστεύει και αυτό που πρεσβεύει.
Έχουμε μάθει, με την χάρη του Θεού, τα πιστεύω μας να τα κάνουμε πράξη. Δεν μένουμε σε λόγια και αναρτήσεις αλλά προχωρούμε παραπέρα. Αυτό μας γεμίζει, αυτό επιδιώκουμε, αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε.

Είναι εντολή του Χριστού μας και τον Χριστό μας τον αγαπάμε. Κάθε φτωχός, κάθε ασθενής, κάθε άστεγος, κάθε φυλακισμένος είναι ο ίδιος ο Χριστός. Τα λόγια Του στο Ευαγγέλιο πάλλονται μέσα στην καρδιά μας. Όσο μπορούμε θα είμαστε εκεί. Στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στην εξωτερική ιεραποστολή…

Μαζί με τον κάθε κύριο Θανάση, την κάθε γιαγιά Ελένη, τον κάθε Πέτρο…
Ζεί Κύριος ο Θεός!