Κατηγορία Ελλάδα

Αν κάνουμε μια μικρή έρευνα στην ελληνική κοινωνία, θα διαπιστώσουμε ότι παντού υπάρχουν οι ίδιες φωνές θλιβερής διαπίστωσης: Δεν υπάρχει κράτος! Δεν δουλεύει τίποτε! Καμία εμπιστοσύνη! Παντού «λαμογιά και αρπαχτή»! Διεθνής απομόνωση! Τουρκοφοβία! Δεν υπάρχει μέλλον!

Έχω ξαναγράψει άπειρες φορές ότι οδεύουμε προς μια τεχνο-φεουδαρχία, που όμοιά της δεν έχει ξαναζήσει η ανθρωπότητα. Βγαλμένη από τις φαντασιώσεις των χειροτέρων τυράννων της ιστορίας.

Η συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετική θρησκευτική, πολιτισμική, κοινωνική και ιδεολογική κουλτούρα παρουσιάζεται ως μια εξαιρετικά δύσκολη πρόκληση, που μοιάζει ανέφικτη.

Δεν θα μείνει δάσος για δάσος στην πατρίδα μας! Δεν θα αφήσουν πράσινο για πράσινο! Οι φωτιές θα είναι βαλτές κι από μέσα αλλά κι απέξω!

Μια ανθρωπότητα που αποξενώνεται από τον Θεό, παρασυρόμενη από το δόγμα των ολίγων, της υποτιθέμενης «ελίτ», που φαίνεται να ζει με το μανιφέστο: «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν»

Η αθεΐα και ο μηδενισμός σπρώχνουν τους ανθρώπους σε έναν κόσμο χωρίς νόημα, ενώ ο υλισμός εντείνει την κενότητα και την ανισότητα. Η παραδοσιακή οικογένεια καταρρέει, αφήνοντας τους ανθρώπους απομονωμένους.

Απίστευτο και απόλυτα αποκαρδιωτικό! Η πατρίδα μας και ιδιαίτερα το κεντρικότερο τμήμα της, η Αττική, για μία ακόμη φορά ξαναζεί τραγικές στιγμές με τεράστιες εκτάσεις να γίνονται παρανάλωμα του πυρός.

Οσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμη κι όταν κάποιοι γίνουν γιαγιάδες και παππούδες οι ίδιοι, ένα κομμάτι του πάντα θα λείπει. Θα το γεμίζουμε με αναμνήσεις, με νοσταλγία και με την αγάπη που, όσο αναπνέουμε, θα αισθανόμαστε για τις «δυο φορές μαμάδες μας».