Οι 200 της Καισαριανής: Η Αλήθεια Πίσω από την Προπαγάνδα της Αριστεράς

Ποιοί τελικά ήταν αυτοί οι 200 που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή το 1944, γιατί επί 5 μέρες αριστεροί-κομμούνια και με μεγάλη έκπληξη αρκετοί δεξιοί τους εξυμνούν ως ήρωες, πατριώτες, Έλληνες. ΤΙΠΟΤΑ από αυτά τα τρία δεν ήταν αυτοί, αμετανόητοι κομμουνιστές κατσαπλιάδες μέχρι το τέλος τους.

Η ιστορία των 200 (πλην μερικών εξαιρέσεων) ξεκινάει από την περίοδο Μεταξά (36-39), όπου ο τετραπέρατος Μανιαδάκης, με τη βοήθεια του υπεραστυνόμου Παξινού, συλλαμβάνουν κοντά στις 40 χιλιάδες κομμουνιστές με βαση τον περίφημο Ιδιώνυμο νόμο που ηδη προϋπήρχε από τον αντικομμουνιστή Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Μεταξάς όμως, θέλοντας να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, τους βάζει να υπογράψουν τις περίφημες δηλώσεις μετάνοιας του κομμουνισμού· αν υπέγραφαν, θα ήταν και πάλι ελεύθεροι.

Πάρα πολλοί το κάνουν και μένουν ελεύθεροι πχ Άρης Βελουχιώτης, Γιωργης Ζαρκος, πολλοί όμως φανατικοί κομμουνιστές, φοβούμενοι μην τους κακοχαρακτηρίσει το κόμμα ως δηλωσίες ή χαφιέδες, δεν υπογράφουν και παραμένουν έγκλειστοι σε διάφορα μέρη ανά την Ελλάδα,…όπως ο Άη Στρατής, Ανάφη, Γαύδος,Μακρονησος και η Ακροναυπλία, όπου θα πάνε τελικά οι hardcore αμετανόητοι κομμουνιστές, «ήρωες» της ιστορίας μας. Έχοντας φτάσει στο 1940 οπου και οι Ιταλοί κήρυτουν τον πόλεμο στην Ελλάδα, πολλοί έγκλειστοι κομμουνιστές ζήτησαν να πάνε στο Ελληνοϊταλικό μέτωπο.

Σε πολλούς που πληρούσαν τα κριτήρια τελικά τους επιτράπηκε να πάνε να πολεμήσουν, ΕΚΤΟΣ από τους κρατούμενους της Ακροναυπλίας που όπως είπαμε ήταν οι πιο σκληροπυρηνικοί-αμετόνοητοι κομμουνιστές και αναμενόμενο ήταν να μην τους εμπιστευόταν ούτε η ίδια τους η μάνα!

Αρχές του 1941 πεθαίνει ο Μεταξάς και αναλαμβάνει ο Κορυζής. Τον Απρίλη του 41 μπαίνουν οι Γερμανοί στην Αθήνα, ο Κορυζής αυτοκτονεί και η προσωρινή ελληνική κυβέρνηση με τον Βασιλιά φεύγει στο Κάιρο, χωρίς να ανοίξει τις φυλακές για να απελευθερωσει τους 200, αφήνοντας τους Γερμανούς να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τους συμμάχους τους μέχρι τότε κομμουνιστές (Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ). Όντως οι Γερμανοί έχουν την πρόθεση να τους αφήσουν (είχαν απελευθερώσει ήδη τους βουλγαρίζοντες πράκτορες κομμουνιστές αφου η Βουλγαρία ηταν σύμμαχος του αξονα), αλλά δυστυχως για αυτους τους πρόλαβαν τα γεγονότα· η Γερμανία επιτίθεται τον Ιουνη του 41 στη Σοβιετική Ένωση και το σύμφωνο παύει να ισχύει.

Οι Ελληνέζοι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας μεταφέρονται στο στρατόπεδο κράτησης Χαϊδάριου, όπου μένουν μέχρι το τέλος του 1944 περιμένοντας να τελειώσει ο πόλεμος που ήδη έχουν χάσει οι Γερμανοί και να φύγουν να πάνε να πολεμήσουν τώρα για να εγκαθιδρυθεί ο κομμουνισμός στην Ελλάδα, αλλά και πάλι γίνεται η «στραβή» και οι σύντροφοι (ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ) επιτίθενται και σκοτώνουν τον Γερμανό αξιωματικό Φραντς Κρέχ και 4 μέλη της συνοδείας του στους Μολάους Λακωνίας. η ηγεσία του ΚΚΕ ήξερε καλά ότι μετά από κάθε επίθεση που έκαναν εναντίον των Γερμανών, αμέσως οι Γερμανοί έμπαιναν σε χωριά, εκτελούσαν τους πάντες και μετά τα έκαιγαν (Καλάβρυτα, Κάνδανος, Δίστομο).

Αυτό νόμιζαν πως θα γίνει και στους Μολάους (κωμόπολη 2.000 κατοίκων). Έτσι κι αλλιώς δεν τους καιγόταν καρφί για τους 2.000 αθώους Έλληνες, αλλά οι Γερμαναράδες δεν τους το έκαναν εύκολο και, αντί για τους Μολάους, έδωσαν εντολή να εκτελεστούν ΜΟΝΟ οι 200 έγκλειστοι κομμουνιστές του στρατοπέδου Χαϊδαρίου.

Αυτό ήταν το τέλος των αμετανόητων κομμουνιστών που δεν πήραν μέρος σε κανέναν Ελληνοϊταλικό πόλεμο ή καμία εθνική αντίσταση. Λέγεται δε ότι στο απόσπασμα σχεδόν όλοι σήκωναν το χέρι τους σε σχήμα γροθιάς (σήμα των κομμουνιστών ακόμα και σήμερα) αντί να φωνάξουν «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ», γιατί απλά ΔΕΝ ήταν Έλληνες αλλά αμετανόητοι κομμουνιστές, που πάνω από όλα ήταν το κόμμα και ο πατερούλης τους ο Στάλιν!

Πηγή: Σάββας Καραγιάννης – Facebook